Park Krajobrazowy "Puszcza Zielonka" leży na północny wschód od Poznania i obejmuje środkową część atrakcyjnego przyrodniczo, krajobrazowo i turystycznie terenu zwanego potocznie Puszczą Zielonka - w obszarze ograniczonym miejscowościami: Poznań, Murowana Goślina, Skoki, Kiszkowo, Pobiedziska. Został utworzony Zarządzeniem Wojewody Poznańskiego z 20 września 1993 r. na powierzchni 9981 ha w celu zachowania, ochrony i odnowy największego i najbardziej zbliżonego do naturalnego kompleksu leśnego środkowej Wielkopolski, o dużych wartościach przyrodniczych, krajobrazowych i naukowo - dydaktycznych, położonego w bliskim sąsiedztwie aglomeracji poznańskiej.

W roku 2004 zgodnie z rozporządzeniem Wojewody Wielokpolskiego nr 39/2004 z dnia 29 marca powierzchnia Parku Krajobrazowego Puszcza Zielonka została powiększona i obecnie obejmuje 11999,61 ha podzielone na następujące gminy:

• 2 832,72 ha - na terenie gminy Czerwonak,
• 361,80 ha - na terenie gminy Kiszkowo,
• 6 173,84 ha - na terenie gminy Murowana Goślina
• 1 537,76 ha - na terenie gminy Pobiedziska
• 1 093,49 ha - na terenie gminy Skoki.

Specyficzną cechą parku jest bardzo wysoki udział terenów leśnych w jego powierzchni - 9406,54 ha (78,39 %). Grunty orne zajmują 1013,16 ha (8,44 %), inne użytki zielone 350,45 ha (2,92 %), a wody - 435,44 ha (3,63 %). Dla właściwego zabezpieczenia ochrony terenu właściwego parku krajobrazowego wyznaczono wokół niego strefę ochronną (otulinę) o powierzchni 10969,47 ha.

Nazwa puszcza Zielonka pojawiła się przed II wojną światową jako potoczne oznaczenie dużego kompleksu leśnego położonego na północny wschód od Poznania.

Urozmaiconą rzeźbę powierzchni Puszczy Zielonka zawdzięczamy ostatniemu okresowi lodowcowemu, kiedy wytworzyły się strefy pagórków oraz doliny i rynny jeziorne. Południowy skraj parku sięga pasma tzw. środkowopoznańskiej moreny czołowej, którego jedną z kulminacji jest Dziewicza Góra (143 m n.p.m.) - najwyższe wzniesienie terenu objętego ochroną. Na północ od tego pasma rozpościera się rozległy obszar pagórkowatej moreny dennej, będący pod względem podziału geograficznego zachodnią częścią Pojezierza Gnieźnieńskiego. Jest ona wyniesiona 90 - 110 m n.p.m. Teren ten ożywiają wcięte weń rynny polodowcowe. Największa z tych rynien przebiega od Pobiedzisk przez Murowaną Goślinę po dolinę Warty i leży w niej aż 14 jezior (z czego 6 na obszarze parku krajobrazowego). Inne godne uwagi rynny to dolina Goślinki (Trojanki), ciągnąca się od Huty Pustej przez Zielonkę, Głęboczek i Głębocko, oraz rynna Dzwonówki (Potoku Dzwonowskiego) od Dąbrówki Kościelnej przez Dzwonowo i Sławicę do Skoków. Najniżej położony punkt parku (62 m n.p.m.) leży w dolinie niewielkiego strumienia koło Murowanej Gośliny. Centralna część parku leży na dziale wodnym. W kierunku północno-wschodnim teren odwadniany jest do Małej Wełny, na północny zachód - do Goślinki i za jej pośrednictwem do Warty, na zachód - bezpośrednio do Warty (m.in. poprzez Owińską Strugę), a na południe i południowy wschód - do Głównej. Środkowa, najwyżej wyniesiona część terenów leśnych jest faktycznie bezodpływowa.

Na terenie Parku Krajobrazowego "Puszcza Zielonka" znajduje się 5 rezerwatów przyrody:

Poza Puszczą Zielonką na uwagę zasługują:

"Śnieżycowy Jar" - rezerwat florystyczny o pow. 4,21 ha, utworzony w 1975 r. dla ochrony rosnącej w runie zespołu grądu niskiego porastającego dno jaru, jednego z nielicznych w Wielkopolsce stanowisk chronionej śnieżycy wiosennej.

Rezerwat florystyczny "Śnieżycowy Jar"

"Buczyna" - rezerwat leśny o pow. 15,61 ha, położony tuż poza granicą gminy, utworzony w 1958 r. dla ochrony 130-150 letniego lasu bukowego (z domieszką dębów, olszy, grabów, brzóz i sosen). Planuje się również objęcie ochroną rezerwatową fragmentu kompleksu leśnego w rejonie Łoskonia Starego oraz zespołów roślinności wodnej, przybrzeżnej i torfowiskowej w rynnie jezior: Pławno, Czarne Duże, Czarne Małe i Kociołek, obejmujący swym zasięgiem również powierzchnie istniejących rezerwatów (Jez. Czarne, Jez. Pławno).